Kabinde her şey iyi görünür: ışık ayarlı, ayna hafif dar, parça yeni. Sorun eve gelince başlar. Bu beş soru kabinde sorulur; hepsine "evet" demeyen parça rafta kalır.
1. Dolabımdaki üç şeyle çalışıyor mu?
Üç parçayı adıyla say. Sayamıyorsan, bu parça bir görünüm değil bir "acaba" — ve acabalar dolapta yaşamaz, bekler.
2. Kimliğimin cümlesini kuruyor mu?
Klasik "kalıcı olanı seçerim", Maksimalist "dönüp bir kez daha baksınlar" der. Parça hangi cümleyi kuruyor? Senin cümlen değilse, güzel olması yetmez.
3. Oturarak ve yürüyerek denedim mi?
Kabinde dik dur, otur, iki adım at. Omuz kalkıyor mu, bel açılıyor mu, paça takılıyor mu. Kalıp seni izlemeli — sen kalıbı değil.
4. Bu renk paletimde mi, yoksa komşusu mu?
Paletindeki bir renk ya da onun komşusuysa evet. Paletinin karşı ucundaysa, tek başına güzel olsa da sabah hiçbir şeyle konuşmaz.
5. Bunu bir yıl sonra da giyer miyim?
Evetse al. "Bu sezon" diyorsan misafir olarak al ve misafir olduğunu bil. Emin değilsen bırak; iki gün sonra hâlâ aklındaysa geri dön. Çoğu zaman gelmezsin.
Beş "evet" nadir olur. O yüzden iyi bir alışveriş, çok parça değil az parça ile eve dönmektir. Kimliği net olan kişi kabinden çıkarken yorgun değil, hafif çıkar.
